Mijn naam is Danielle Borremans, al 35 jaar een enthousiaste bewoonster van het Brussels Gewest. Ik ben opgegroeid in het Pajottenland, een regio ten Westen van Brussel. Dit maakte dat ik van jongsaf bekend was met de hoofdstad van mijn dierbaar België. We gingen er geregeld naartoe voor allerlei vrijetijdsbesteding. Studeren deed ik in Leuven, waar ik een master-diploma Economische Wetenschappen behaalde. De band met Brussel bleef ondertussen wel behouden: tijdens de zomervakanties deed ik er studentenjobs en in 1986 kreeg ik er mijn eerste baan. Voor die eerste werkgever verhuisde ik kort daarop naar de Verenigde Staten en naar Duitsland.
Eind 1990 kwam ik me definitief in het Brussels Gewest vestigen om als zelfstandig marketing consultant mijn loopbaan in België verder te zetten. Ik voelde me meteen thuis. De aangename huurflat met uitzicht over een park droeg daartoe bij, maar het was meer dan dat. Ik vind het boeiend om te leven in een stad waar meer dan 170 talen worden gesproken, waar driekwart van de bevolking buitenlandse roots heeft, en waar het Europese beleid tot stand komt. Dat ik gehuwd ben met een Nederlander heeft ertoe geleid dat er zich ook in mijn persoonlijke leven een vermenging van culturen heeft voorgedaan. Dankzij onze dochter maakten wij kennis met de vele onderwijsinstellingen en de zeer diverse diensten en activiteiten die Brussel te bieden heeft voor gezinnen met kinderen.
Wonen in Brussel
Het huurappartement dat we in 1990 bewoonden beviel ons uitstekend. Daar stond echter tegenover dat de verhuurder weinig investeerde in onderhoud of renovatie. En zo begonnen we uit te kijken naar een eigen woning, die we netjes zouden opknappen en naar onze smaak inrichten. In die tijd was Brussels vastgoed nog betaalbaar. Anderzijds schommelde de interestvoet voor woonkredieten in 1990 rond de 11 procent.
We investeerden in een gebouw met meerdere wooneenheden. Als eigenaar-verhuurder hadden we een duidelijke missie: een goede service bieden en onze investering op een duurzame manier beheren. Mijn echtgenoot stond in voor de technische opvolging en de kwaliteitsbewaking, terwijl ik de administratie en het financieel beheer op me nam. Het verloop was vrij hoog en we hadden het er druk mee. Het positieve was dat we in contact kwamen met mensen van diverse achtergrond, leeftijd en cultuur. Ik heb me meer dan eens gerealiseerd dat het simpele menselijke contact tussen huurder en verhuurder voldoende kan zijn om vooroordelen aan beide kanten weg te nemen.
Diversiteit kan een drijvende kracht zijn voor verandering of bewustwording. Tot die conclusie ben ik gekomen dankzij mijn ervaring met het project van DoucheFLUX, een VZW ten dienste van dak- en thuislozen in het Brussels gewest. Vanaf eind 2013 ben ik actief betrokken geweest bij de lancering van hun dienstverlening. Tot 2018 was ik mede-verantwoordelijk voor de werving van fondsen die, zowel voor de aankoop en de renovatie van het gebouw als voor de exploitatie ervan, nodig waren.
Door DoucheFLUX ben ik me meer bewust geworden van de grote maatschappelijke uitdagingen van armoede en kansarmoede. Ik ben gaan beseffen dat er een verband is tussen het wonen en het welbevinden van de mens.
Een vastgoedcoöperatie voor de ontwikkeling van huurwoningen
Dat de woonsituatie van een groeiend aantal gezinnen in het Brussels gewest ronduit gebrekkig is, is grotendeels te wijten aan het ontoereikende aanbod van betaalbare, leefbare en toegankelijke huurwoningen. Omdat het ons allen duidelijk is wat de noden zijn, volstaat het om het aanbod te creëren. Een enkel bedrijf, individu of overheidsinstantie kan deze taak onmogelijk op zich nemen. Een samenwerkingsverband van personen en organisaties met een gemeenschappelijke doelstelling als bindmiddel zou deze missie wel kunnen verwezenlijken. Daarvan ben ik overtuigd geraakt nadat ik in 2019 een postgraduaat Coöperatief Ondernemen aan de KU Leuven heb gevolgd. Sindsdien droom ik ervan om een gemengde vastgoedcoöperatie op te richten. Het proefschrift* dat ik schreef voor het postgraduaat ging over de maatschappelijke impact die deze vorm van coöperatieve vennootschap zou kunnen genereren.
De afgelopen jaren heb ik uitgebreide analyse verricht over alle thema's die gerelateerd zijn aan vastgoed, huisvesting en wonen. Ik heb een informatiesysteem opgezet om de gegevens te structureren en op te volgen. De website whatt.eu kwam er om mijn voorstel van vastgoedcoöperatie toe te lichten. Het blogplatform van de website biedt de gelegenheid tot interactie met mensen en organisaties die mee aan de slag willen gaan om het aanbod van huurwoningen in het Brussels gewest te verbeteren en zo het algemeen welzijn te verhogen.
Het inschakelen van het grote publiek bij de ontwikkeling van vastgoed voor de verhuur is ongebruikelijk. Het idee heeft enige tijd nodig om te rijpen. De drietalige website www.whatt.eu biedt de mogelijkheid om een netwerk te vormen van mensen en organisaties die bereid zijn om hierover te reflecteren en tot actie over te gaan. Ik kijk alvast uit naar vele reacties!
*Geïnteresseerd in het bekomen van dit proefschrift in pdf-formaat? Stuur een e-mail naar